Hoofdmenu

We hebben het hier over âpersonal digital assistantsâ (PDA). Juist. PDAâs zijn mobieltjes, piepers, Blackberryâs en laptops die in de werkomgeving voor heel wat overlast zorgen, wat een halt moet worden toegeroepen.

In april 2007 vierde Apple de verkoop van de 100 miljoenste iPod. Lijkt dit veel? Waarschijnlijk. Tot je je realiseert dat tijdens de afgelopen paar jaar in de Verenigde Staten alleen al 200 miljoen mobieltjes, 103 miljoen digitale cameraâs en 19 miljoen PDAâs zijn verkocht. Hoewel deze technologische vooruitgang het leven ongezien heeft vergemakkelijkt, kunnen deze apparaten ook opdringerig en aanstootgevend zijn. Dat is het allerminste wat je ervan kunt zeggen.

"Zoals dat met veel zaken het geval is, zijn de personal digital assistants uitstekende middelen als ze normaal worden gebruikt," zegt Rosemary Haefner, vicepresident Human Resources bij CareerBuilder.com. "Het wordt pas een probleem wanneer een baas tijdens een presentatie zijn e-mails bekijkt of wanneer een klant tijdens een diner zijn mobieltje opneemt."

Volgens een recente enquÃªte van VitalSmarts ondervindt eenennegentig procent van de mensen op openbare plaatsen regelmatig overlast van personal digital assistants. Zo is er bijvoorbeeld een passagier die in een rustige treinwagon hardop telefoneert, een collega die zijn e-mails tijdens een vergadering bekijkt of, zoals de respondent van een enquÃªte meldt, iemand die tijdens een uitvaart fotoâs aan het nemen was van de kist, met zijn mobieltje wel te verstaan.

Tot daar aan toe dat je er thuis of in je vrije tijd slechte digitale manieren op na houdt. In de werkomgeving is het heel wat anders.

Neem nu bijvoorbeeld Margriet. Tijdens haar jaarlijkse evaluatie, de grote beoordeling die slechts Ã©Ã©n keer per jaar wordt gehouden, kreeg haar baas (en belde zelf) niet Ã©Ã©n, niet twee, maar in totaal vijf telefoontjes. Ook controleerde ze niet alleen haar e-mail, maar beantwoordde ook een bericht en zat de hele tijd met haar rug naar Margriet gekeerd. Bovendien had haar baas geen schriftelijke of mondelinge opmerkingen en toen Margriet vroeg om een aantal goede prestaties in de evaluatie op te nemen, zei haar baas tegen Margriet om dat zelf te doen.

"Ik kreeg geen concrete feedback," zegt ze. "Eigenlijk was de evaluatie zo algemeen dat ik het door een medewerker van personeelszaken liet lezen zonder dat het begeleidend schrijven erbij was. Zij dacht dat het een doorslagje was."

Wat doe je aan die afschuwelijke overlast van PDAâs op openbare plaatsen? Volgens de enquÃªte doen de meesten van ons niets. EÃ©n op de tien de mensen zegt iets tegen de lastpak terwijl de overgrote meerderheid zwijgt door het gedrag te negeren (37 procent), vuile blikken te werpen of op een andere non-verbale manier afkeuring te uiten (26 procent) of door gewoon weg te gaan (14 procent).

Mensen mijden anderen die de regels van de wellevendheid overtreden, gewoon omdat ze niet weten hoe ze voor zichzelf moeten opkomen, zegt Joseph Grenny, coauteur van "Crucial Confrontations: Tools for Resolving Broken Promises, Violated Expectations en Bad Behavior" (McGraw-Hill) (âDe cruciale confrontatie: middelen om gebroken beloften, geschonden verwachtingen en slecht gedrag uit de wereld te helpen (McGraw-Hill). Ze verdedigen hun stilzwijgen op allerlei manieren, maar door niets te zeggen, keuren ze tactloos en slecht gedrag stilzwijgend goed.

"De huidige sociale omgangsnormen leggen je op dat je hoffelijk en beleefd moet zijn. De vooruitgang van nieuwe technologieÃ«n mag geen loopje nemen met deze ongeschreven regels," zegt Grenny. "Voor een beschaafde en hoffelijke maatschappij moeten we leren overlast op openbare plaatsen aan te pakken en de lastpak aan te spreken op zijn slechte gedrag zonder het respect, dat elk mens verdient, aan te tasten."

Wil je weten hoe je een lastpak aanpakt zonder dat je werkrelatie in het gedrang komt? Grenny geeft de volgende tips:

1. Laat het niet alleen bij vage, ergerlijke non-verbale uitingen. Je vuile blikken, kuchjes en hoofdschudden zenden vaak zwakke en onduidelijke signalen uit die geen reactie teweegbrengen of ertoe leiden dat men een verdedigende houding aanneemt of zich ergert. Wanneer anderen zich ermee gaan bemoeien, zou je reactie wel eens slechter kunnen overkomen dan je bedoeling was. Je wilt de lastpak duidelijk maken dat zijn/haar gedrag onhebbelijk is, niet dat hij/zij onhebbelijk is.

2. Spreek zacht en kom niet te bruusk over. Een zachte stem is minder uitdagend, de lastpak moet zijn oren spitsen om te horen wat je zegt en je tast zijn trots niet aan omdat anderen het niet kunnen horen. Als je eerst non-verbaal wilt communiceren, maak dan gebruik van vriendelijke gebaren zoals oogcontact, een beleefd glimlachje of wijs naar je oor in plaats van een boze blik te werpen. Hierdoor zal je makkelijker kunnen overgaan tot verbale communicatie zonder dat het tot een conflict leidt.

3. Wees minzaam en vraag om toestemming. Als mensen in het openbaar tactloos zijn, is dat gewoonlijk omdat ze alleen met zichzelf bezig zijn. Begin met je te excuseren voor het ongemak en vraag om naar je verzoek te luisteren. "Ik wil je niet storen maar... "

4. Geef aan wat de gevolgen kunnen zijn. Vraag niets zonder te zeggen waarom. Mensen zijn eerder geneigd je tegemoet te komen wanneer je verzoek redelijk is. Bijvoorbeeld: "Kun je het bekijken van je e-mails nu even uitstellen? Ik probeer een presentatie te geven en dit is nogal storend."

5. Glimlach maar houd voet bij stuk. Verbreek het oogcontact niet, zeg niets en laat de andere antwoorden. Word niet agressief.

6. Als het antwoord "nee" is, zijn er geen potten gebroken. Vergeet het als ze niet op je verzoek ingaan of hun onhebbelijke gedrag voortzetten. Tenzij de situatie lang aanhoudt of je veiligheid gevaar loopt, is het verstandiger de zaak te laten rusten.

Rachel Zupek schrijft artikelen voor CareerBuilder.com. Ze doet onderzoek naar en schrijft over sollicitatiestrategieÃ«n, loopbaanbegeleiding, trends op het gebied van personeelsaanstelling, en problemen op de werkplek.

< Vorige		Volgende >